GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

Geen pilletje meer

Vanaf 11 mei ben ik de medicatie aan het afbouwen. Elke maand 2.5 mg minder. En dan telkens ook het bloed controleren of het goed gaat. Dat deed het. Ik mag nu – begin december – de Prednisolon laten staan omdat de vijf onderzochte bloedwaarden alle (ruim) binnen het gezonde bereik vielen. Als over zes weken bij het volgende bloedonderzoek blijkt dat de bloedwaarden nog steeds goed zijn, ben ik er echt van af, al zal ik nog wel een tijdje onder controle blijven staan.

Ik ben uiteraard blij met deze ontwikkeling, maar wacht toch nog even met echt toegeven aan de blijdschap. Eerst maar eens zien wat de uitslagen half januari zijn. De helft van de zieken met Auto Immuun Pancreatitis (AIP) blijft levenslang aangewezen op een onderhoudsdosis Prednisolon of een andere ontstekingsremmer. Hopelijk hoor ik bij de andere helft.

Ik besef dat ik ongelofelijk veel geluk heb gehad. Van alle ziektes die je aan je alvleesklier kunt krijgen, is AIP de meest zeldzame en een van de weinige die goed te behandelen is en waar je zelfs helemaal van af kunt komen. Het maakt me eens te meer duidelijk dat je als mens niets over je leven hebt te zeggen. Of je gezond bent of ziek word, dat heb je zelf niet in de hand. Dat stemt bescheiden. En dankbaar dat je leven mag. En het maakt je gevoelig voor zoveel mensen meer, die het minder getroffen hebben.