GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

Drie keer een stille week

Steeds meer begin ik te geloven dat ik een ‘gewone’ ziekte heb waarvan ik weer kan genezen. Ik kijk met nieuwe ogen naar de wereld om mij heen. De blauwe lucht, het frisse groen aan bomen en struiken, de eerste voorjaarsbloemen. Wat is het allemaal mooi! Dat was het vroeger natuurlijk ook, maar toen moest ik me zelf er toe dwingen om er bij stil te staan om het te zien. Nu gaat het vanzelf. Het dringt zich aan mij op. Datzelfde overkomt me als ik de brievenbus leeg haal en elke keer weer kaarten aantref afkomstig vooral van gemeenteleden die me sterkte toewensen en schrijven dat ze aan me denken of voor ons bidden. Anderen bellen me met dezelfde goede woorden. Of bezorgen opeens een prachtige bos bloemen. Het ontroert me keer op keer. Ik word er stil van. Ik merk dat het me heel goed doet en bemoedigt om er weer boven op te komen. Wat houd ik van de mensen, de natuur, van het leven. Ik hoop dat ik die ontvankelijkheid en dat blijde, dankbare gevoel kan vasthouden als ik beter ben en het werk weer oppak.

Door de Corona-crisis is het ook al zo stil en rustig in ons land: weinig verkeer, de straten bijna leeg, scholen gesloten, kantoren dicht, evenementen afgelast. Alleen in de ziekenhuizen en de zorg is het druk. Een stilte die lang duurt en voor kwetsbare mensen thuis en in zorginstellingen erg naar is. Dagen en weken dat er geen bezoek komt in een moeilijke periode van je leven. Anderen ervaren deze tijd van gedwongen rust als een weldaad, meer nog dan een vakantie. Want nu is er geen verre reis te maken, geen attracties te bezoeken. Nu kun je echt op adem komen. Ik denk wel eens: dat is de rust waar de zondag voor bedoeld was.

En dan is het ook nog de stille week in de kerk. Op witte donderdag, goede vrijdag en stille zaterdag gedenken we het lijden en sterven van Jezus, en zijn opstanding op de zondag van Pasen. Anders dan anders kunnen we als gemeente nu niet samen komen om van Jezus onder de indruk te raken. Maar ook als we thuis de lijdensgeschiedenis lezen en de diensten volgen kunnen we er stil van worden: wat een toewijding aan God, wat een liefde voor mensen!

Drie keer stilte. Drie keer krijgen we een vermoeden van nog heel andere dingen dan wanneer we opgaan in het ‘gewone’ leven. Drie keer voelen we iets van het geheim van de werkelijkheid: dat er in het verborgene een hart voor ons klopt. Een liefde die naar ons uitgaat, verwarmt en opent voor God en voor elkaar.