GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

Dat was schrikken

Maandag 16 maart zegt Noortje, mijn lieve vrouw, tegen me: je ziet een beetje geel. Ik voel me verder prima, maar neem een dag later toch contact op met de huisarts. Ik krijg het advies om bloed te laten prikken. 5 buisjes worden me afgenomen. Opgewekt fiets ik naar huis terug. De volgende morgen al gaat de telefoon. T is de huisarts die me vertelt dat leverwaarden niet goed zijn. Ik moet naar het ziekenhuis voor een echo. Als die genomen is en beoordeeld door de radioloog mag ik niet naar huis: de alvleesklier is vergroot. Ik moet blijven voor een CT-scan. Noortje komt nu ook naar het ziekenhuis. Op het eind van de middag vertelt de internist dat de galwegen dichtgedrukt worden door de alvleesklier. Daarom kan de gal niet weg en krijg ik de gele kleur. Maar het eigenlijke probleem is dus de alvleesklier. Waarom is die zo groot? Komt dat door een ontsteking? Maar dan heb je meestal pijn en verhoogde ontstekingswaarden. Dat heb ik niet. Zou het dan om een tumor gaan? De internist zegt dat de scan niet het gangbare beeld van een tumor laat zien, maar allerlei onregelmatigheden en dat ze het oordeel van de radioloog pas morgen hoort en aan mij zal doorbellen. Ze kijkt heel ernstig en wenst me veel sterkte toe. Verslagen fietsen Noortje en ik naar huis.
We hebben slecht geslapen als donderdagmorgen de internist belt. Ze houdt het na overleg met de radioloog ook voor mogelijk dat het om een ontsteking gaat. De CT-scan wordt ter beoordeling naar collega’s in het Medisch Spectrum Twenthe (MST) te Enschede gestuurd. Die zullen me binnenkort oproepen voor een endoscopie waarbij een biopt uit de alvleesklier wordt en een stent wordt geplaatst in de galbuis. Omdat er toch nog een beetje hoop is dat het niet om een tumor gaat, lichten we onze familie en vrienden in. Iedereen reageert geschrokken en verbaasd. En ze hebben net zoveel vragen als wij zelf.