GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

De dagen aftellen

Maandag 23 maart krijg ik bericht dat de plannen zijn bijgesteld. De specialisten van het MST denken dat het toch om een ontsteking zou kunnen gaan. Ze willen dat ik nog een keer ga bloed geven. Dat wordt dan onderzocht op een marker (IgG4) die op een zeldzame auto-immuunziekte wijst, die de oorzaak van de ontsteking zou kunnen zijn. Maandag 30 maart zullen ze me uitslag van dat onderzoek laten weten. Nu maar hopen dat die marker in het bloed aanwezig is en een verhoogde waarde heeft. Alle dagen kijk ik mijn electronisch patiëntendossier in, maar bij IgG4 staat enkel ‘uitslag volgt’. Wel zie ik dat een andere marker, CA 19-9 voor kanker, verhoogd is. Op internet lees ik gelukkig dat die ook verhoogd is bij een ontsteking van de alvleesklier. Dus het kan nog steeds: geen kanker, maar een ontsteking.
We leven een week tussen hoop en vrees. Ondertussen word ik alle dagen een beetje geler en vooral ’s nachts uit mijn slaap gehouden door hevige jeuk. Een pilletje en een zalfje helpen maar weinig of niets. Ondertussen gebeuren er mooie dingen: er komen kaartjes uit de gemeente en van familie. Alle vazen zijn in gebruik voor de vele bloemen die we krijgen. We voelen ons gedragen door de gebeden van velen en de voorbede in de kerk. En het mooiste nieuws is de geboorte van onze derde kleinkind Vera Leonora.
Op een of andere manier voel ik me niet bang. In één van de psalmen staat ‘Mijn tijden zijn in Uw hand; red mij uit de hand van mijn vijanden’ (Ps 31:15). Er is de hand van God. Er is de greep van mijn ziekte. Blijkbaar kan allebei tegelijk het geval zijn. En wie houdt me dan echt vast? In voor- en tegenspoed? In leven en in sterven? Ik geloof dat dat de God van Jezus is. Ik hoop dat Hij mij uit de klauwen van de ziekte bevrijdt. Maar als het anders loopt dan ik wil, zal ik proberen te geloven dat Hij mij vasthoudt en ik bij Hem geborgen ben.