GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

Maand: juli 2020

Gemengde gevoelens

Helaas liet het bloedonderzoek deze week zien dat de concentraties van een aantal stofjes in mijn bloed zijn opgelopen en de veilige bovengrens hebben overschreden. De betreffende stofjes wijzen op leverschade en dat komt door de alvleesklier/pancreas. Die was de vorige keer gezond en normaal van omvang, maar is nu blijkbaar weer vergroot waardoor de lever beschadigd raakt. De hoeveelheid prednisolon die ik nu gebruik (10 mg) is dus onvoldoende om de auto-immuun pancreatitis (AIP) te onderdrukken.

De behandelend arts adviseert om het afbouwen van de prednisolon te stoppen – dus op 10 mg te blijven – en eind volgende week weer bloed te prikken. Als de bloedwaarden dan verder zijn opgelopen krijg ik er een andere ontstekingsremmer bij naast de prednisolon: azathioprine. Ik hoop dat dat niet nodig is, want de kans op vervelende bijwerkingen van dat medicijn is behoorlijk groot, maar ik vrees dat ik er niet aan ontkom. Ondertussen voel ik me totaal niet ziek:  ik sport bijna dagelijks en het slapen gaat ook beter dan voorgaande jaren.

Dat meldde ik vanmiddag aan de bedrijfsarts. Zijn advies luidt dan ook dat ik per vandaag weer voor 90% aan de slag mag. Geen 100% want hij wil nog een paar maanden aanzien hoe mijn gezondheid zich ontwikkelt. Bij nu al 100% verdwijnt hij uit beeld.
Ik moet zoveel mogelijk vanuit huis werken (richtlijn overheid) maar mag wel enkele pastorale bezoeken afleggen met in acht neming van de anderhalve meter enz. Om de herwonnen nachtrust niet te verspelen moet ik mijn werk concentreren in de ochtend en middag. Dat is nu, buiten het vergaderseizoen geen probleem.

Al met al een beetje goed en een beetje slecht nieuws, maar het kan allemaal nog op z’n pootjes terecht komen. Ik wacht het in goed vertrouwen af en ik ben blij dat ik wat meer aan het echte werk toe kom. Dat is ook nog eens een goede afleiding.

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on reddit
Share on whatsapp
Share on email
Share on print

Hoe lief’lijk is uw woning (Ps 84: 2v)

Ps 84: 2-3
Hoe lieflijk is uw woning, HEER van de hemelse machten.
Van verlangen smacht mijn ziel naar de voorhoven van de HEER.
Mijn hart en mijn lijf roepen om de levende God.

Een van de gevolgen van Corona is dat we niet naar de kerk kunnen. Die ziten dicht. Misschien dat die binnenkort weer open gaat voor kleine groepen. In de Höftekerk passen 68 mensen op de begane grond als ze 1,5 m afstand houden. Dat is niet veel. En dan mag je ook nog niet zingen.

Gelukkig was het de afgelopen maanden mogelijk om thuis naar een kerkdienst te kijken. Dankzij you tube en heel wat vrijwilligers konden we toch ons geloof beleven en iets van saamhorigheid ervaren. Alle waardering daarvoor. Maar dan besef je eens te meer hoe fijn het altijd was om echt bij elkaar te komen, van het orgelspel te genieten, je kerkburen te groeten, samen te zingen, geboeid naar een preek te luisteren, de overledenen te gedenken, voor hun families te bidden, de zegen te ontvangen, de koffie en het gesprek nadien. We wisten niet half hoe goed we het hadden! En wat kun je ernaar verlangen dat de kerk weer open gaat en we als vanouds samenkomen om ons geloof te beleven en dichtbij God te zijn.

In Psalm 84 vinden we zo’n zelfde verlangen, zo hevig zelfs dat het smachten heet. Het is een pelgrimslied. Israelieten zongen het onderweg als ze hun dorpjes en stadjes achterlieten om naar Jeruzalem te gaan, waar de tempel staat. Een reis van dagen. Met ontberingen ook: zie maar eens dat dal van balsemstruiken (vs 7), van dorheid door te komen. Maar zulke moeilijkheden wakkeren het verlangen bij de pelsgrims alleen maar aan. Zij zingen zich erdoor, het wordt voor hen een oase.

Wat is het dat de pelgrims zo trekt? In de tempel weten ze zich dichtbij God, die in deze psalm Here, God der heerscharen heet (vs 2, 4, 9 en 13). Dat is een titel die aangeeft dat God over een leger van engelen beschikt, dat hij een schild is (vs 10 en 12) om zijn volk te beschermen.

Is dat niet precies wat wij ook zoeken in de kerk? Even dichtbij God te zijn om te horen waar het op aankomt. Weer zijn vrienschap ervaren. Je beschermd en veilig te voelen. Je gezicht gezien (vs 10), je naam gekend, jij ten diepste geborgen in Gods liefde en trouw. Dan durven en kunnen we corona, balsemstruiken en andere dalen van dorheid, die zich op onze levensweg aandienen, wel aan.

Waar vind je dat behalve op zondagmorgen in de kerk? Op fabriek en kantoor, in het uitgaansleven, op vakantie? Ik dacht het niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat werk, uitgaan en vakantie niks zijn. Integendeel. Maar de bijbel gaat er niet open en het evangelie wordt er niet gespeld. Daarvoor moet je in de kerk zijn.

Wij hebben deze verbinding met God, de bron van het leven zo nodig om mensen van geloof, hoop en liefde te zijn. Ik hoop dat de corona gauw weg is en wegblijft, zodat we samen voor God kunnen verschijnen in zijn huis.

Verhoord Gebed

Ik vroeg om kracht
en God gaf mij moeilijkheden om mij sterk te maken.

Ik vroeg om wijsheid
en God gaf me problemen om me te leren die op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed
en God gaf me hersens en spieren om mee te werken.

Ik vroeg om moed
en God gaf me gevaren om te overwinnen.

Ik vroeg om liefde
en God gaf me mensen met moeilijkheden om te helpen.

Ik vroeg om gunsten,
en God gaf me kansen.

Ik kreeg niets waarom ik vroeg.
Ik kreeg ALLES wat ik nodig had.

(pater Damiaan)