GeHoLi

Geloof, Hoop en Liefde

Maand: maart 2020

Dag van de waarheid (maandag 30 maart)

Vanmorgen begon goed. In m’n patiëndossier stond eindelijk de IgG4 waarde ingevuld. En die was behoorlijk veel te hoog, wat een indicatie voor een ontsteking is. Later in de middag werd ik gebeld door een specialist van het Medisch Spectrum Twenthe. Bezorgd en een beetje hoopvol nam ik de telefoon op. Ze legde uit dat ik waarschijnlijk geen tumor heb omdat de alvleesklier over de volle lengte is vergroot. Bij een tumor is dat meer op één plek. Die vergroting is het gevolg van een auto-immuun ziekte. Dat is een ziekte waarbij het afweersysteem van het lichaam niet alleen schadelijke invloeden van buitenaf aanvalt, maar ook gezonde, eigen cellen. Het is niet duidelijk waarom dat opeens gebeurt. Ik heb er waarschijnlijk al een paar maanden last van. Heldere informatie over de aandoening vond ik hier: auto immuun-pancreatitis
Gelukkig is er wat aan te doen. Ik moet voor kortere of langere tijd prednisolon gebruiken. Als ik daar goed op reageer is dat het bewijs dat de diagnose klopt. Als niet, dan ben ik terug bij af en moet ik erger vrezen. Daar wil ik nu niet aan denken. De specialist leek behoorlijk zeker van haar zaak.
Het was een hectische week: heel veel seinen stonden de verkeerde kant op. We zagen de deur nog maar op een kiertje open staan. En nu zwaait die zomaar helemaal open. Bij het eten lazen we het gebed van Hizkia (Jesaja 38: 10-20). Wat een rake beschrijving van wat wij doormaakten! Zo dichtbij als het komt. Ik moet er beslist nog eens over preken als ik er weer bovenop ben.

 

De dagen aftellen

Maandag 23 maart krijg ik bericht dat de plannen zijn bijgesteld. De specialisten van het MST denken dat het toch om een ontsteking zou kunnen gaan. Ze willen dat ik nog een keer ga bloed geven. Dat wordt dan onderzocht op een marker (IgG4) die op een zeldzame auto-immuunziekte wijst, die de oorzaak van de ontsteking zou kunnen zijn. Maandag 30 maart zullen ze me uitslag van dat onderzoek laten weten. Nu maar hopen dat die marker in het bloed aanwezig is en een verhoogde waarde heeft. Alle dagen kijk ik mijn electronisch patiëntendossier in, maar bij IgG4 staat enkel ‘uitslag volgt’. Wel zie ik dat een andere marker, CA 19-9 voor kanker, verhoogd is. Op internet lees ik gelukkig dat die ook verhoogd is bij een ontsteking van de alvleesklier. Dus het kan nog steeds: geen kanker, maar een ontsteking.
We leven een week tussen hoop en vrees. Ondertussen word ik alle dagen een beetje geler en vooral ’s nachts uit mijn slaap gehouden door hevige jeuk. Een pilletje en een zalfje helpen maar weinig of niets. Ondertussen gebeuren er mooie dingen: er komen kaartjes uit de gemeente en van familie. Alle vazen zijn in gebruik voor de vele bloemen die we krijgen. We voelen ons gedragen door de gebeden van velen en de voorbede in de kerk. En het mooiste nieuws is de geboorte van onze derde kleinkind Vera Leonora.
Op een of andere manier voel ik me niet bang. In één van de psalmen staat ‘Mijn tijden zijn in Uw hand; red mij uit de hand van mijn vijanden’ (Ps 31:15). Er is de hand van God. Er is de greep van mijn ziekte. Blijkbaar kan allebei tegelijk het geval zijn. En wie houdt me dan echt vast? In voor- en tegenspoed? In leven en in sterven? Ik geloof dat dat de God van Jezus is. Ik hoop dat Hij mij uit de klauwen van de ziekte bevrijdt. Maar als het anders loopt dan ik wil, zal ik proberen te geloven dat Hij mij vasthoudt en ik bij Hem geborgen ben.

Dat was schrikken

Maandag 16 maart zegt Noortje, mijn lieve vrouw, tegen me: je ziet een beetje geel. Ik voel me verder prima, maar neem een dag later toch contact op met de huisarts. Ik krijg het advies om bloed te laten prikken. 5 buisjes worden me afgenomen. Opgewekt fiets ik naar huis terug. De volgende morgen al gaat de telefoon. T is de huisarts die me vertelt dat leverwaarden niet goed zijn. Ik moet naar het ziekenhuis voor een echo. Als die genomen is en beoordeeld door de radioloog mag ik niet naar huis: de alvleesklier is vergroot. Ik moet blijven voor een CT-scan. Noortje komt nu ook naar het ziekenhuis. Op het eind van de middag vertelt de internist dat de galwegen dichtgedrukt worden door de alvleesklier. Daarom kan de gal niet weg en krijg ik de gele kleur. Maar het eigenlijke probleem is dus de alvleesklier. Waarom is die zo groot? Komt dat door een ontsteking? Maar dan heb je meestal pijn en verhoogde ontstekingswaarden. Dat heb ik niet. Zou het dan om een tumor gaan? De internist zegt dat de scan niet het gangbare beeld van een tumor laat zien, maar allerlei onregelmatigheden en dat ze het oordeel van de radioloog pas morgen hoort en aan mij zal doorbellen. Ze kijkt heel ernstig en wenst me veel sterkte toe. Verslagen fietsen Noortje en ik naar huis.
We hebben slecht geslapen als donderdagmorgen de internist belt. Ze houdt het na overleg met de radioloog ook voor mogelijk dat het om een ontsteking gaat. De CT-scan wordt ter beoordeling naar collega’s in het Medisch Spectrum Twenthe (MST) te Enschede gestuurd. Die zullen me binnenkort oproepen voor een endoscopie waarbij een biopt uit de alvleesklier wordt en een stent wordt geplaatst in de galbuis. Omdat er toch nog een beetje hoop is dat het niet om een tumor gaat, lichten we onze familie en vrienden in. Iedereen reageert geschrokken en verbaasd. En ze hebben net zoveel vragen als wij zelf.